اینکه گاهی در موقعیتهای اجتماعی ترس و شرم تجربه کنیم؛ طبیعی است؛ اما این موقعیتها گذرا بوده و با کمی مدیریت استرس و اضطراب قابل کنترل هستند. اما اگر این اضطراب دائمی شود و فرد از هرگونه تعامل و برخوردی اجتناب کند یا دائما از قضاوت شدن بترسد؛ نیاز به بررسی دقیقتری وجود دارد. اجتناب دائمی از موقعیتهای اجتماعی، ترس از قضاوت، فرار از موقعیتهایی ماندن سوال پرسیدم، مصاحبه شغلی و یا غذا خوردن در جمع، ازجمله علائم اصلی اختلال اضطراب اجتماعی است.
اختلال اضطراب اجتماعی شایعترین اختلال اضطرابی بین افراد مختلف است که گاهی با کمرویی را آن را اشتباه میگیرند؛ اما باید به شما بگوییم که اختلال اضطراب اجتماعی، چیزی فراتر از کمرویی میباشد.
اختلال اضطراب اجتماعی یک نوع شایع از انواع اختلال اضطرابی است. فرد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی در شرایطی که ممکن است توسط دیگران مورد بررسی، ارزیابی یا قضاوت قرار گیرد، مانند صحبت در جمع، ملاقات با افراد جدید، حضور در مصاحبه شغلی، پاسخ دادن به یک سوال در کلاس، علائم اضطراب یا ترس را احساس میکند. انجام کارهای روزمره، مانند خوردن یا نوشیدن در مقابل دیگران یا استفاده از سرویس بهداشتی عمومی، ممکن است به دلیل نگرانی در مورد تحقیر، قضاوت و طرد شدن، باعث اضطراب یا ترس او شود.
اختلال اضطراب اجتماعی یک ترس شدید و مداوم از زیر نظر گرفتن و قضاوت شدن توسط دیگران است. این ترس میتواند بر کار، مدرسه و سایر فعالیتهای روزانه فرد تأثیر به سزایی بگذارد. حتی میتواند دوستیابی و حفظ آن را سخت نماید.
ترسی که افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی در موقعیتهای اجتماعی تجربه میکنند، آنقدر شدید است که احساس میکنند خارج از کنترل آنها است. برای برخی افراد، این ترس ممکن است مانع رفتن به سر کار، حضور در مدرسه یا انجام کارهای روزمره شود. افراد دیگر ممکن است بتوانند این فعالیتها را انجام دهند اما ترس یا اضطراب زیادی را در هنگام انجام آن تجربه کنند. افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی ممکن است هفتهها قبل از وقوع این فعالیتها، نگران درگیر شدن در موقعیتهای اجتماعی باشند. گاهی اوقات، آنها در نهایت از مکانها یا رویدادهایی که باعث ناراحتی یا ایجاد احساس خجالت میشود، اجتناب میکنند.
اختلال اضطراب اجتماعی معمولا در اواخر دوران کودکی شروع میشود و ممکن است شبیه زیاد خجالتی بودن یا اجتناب از موقعیتها یا تعاملات اجتماعی، خود را بروز دهد. این دسته از اختلالات اضطرابی، در زنان بیشتر از مردان رخ میدهد و این تفاوت جنسیتی در نوجوانان و جوانان بارزتر است. بدون درمان، اختلال اضطراب اجتماعی، میتواند سالها یا حتی تا آخر عمر ادامه داشته باشد.
احساس کمرویی یا ناراحتی در موقعیتهای خاص لزوماً نشانهای از اختلال اضطراب اجتماعی بهویژه در کودکان نیست. سطوح راحتی در موقعیتهای اجتماعی بسته به ویژگیهای شخصیتی و تجربیات زندگی متفاوت است. برخی از کودکان به طور طبیعی محتاط هستند و برخی دیگر برونگراتر میباشند.
افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی وقتی مجبور به اجرای برنامه در مقابل دیگران یا بودن در کنار دیگران هستند، ممکن است علائم زیر را تجربه نمایند:
علائم و نشانههای رفتاری و عاطفی اختلال اضطراب اجتماعی می تواند شامل موارد زیر باشد:
علائم و نشانههای فیزیکی گاهی اوقات میتواند با اختلال اضطراب اجتماعی همراه باشد و ممکن است شامل موارد زیر باشد:
در صورت ابتلا به اختلال اضطراب اجتماعی ممکن است تحمل تجارب معمول و روزمره برای فرد سخت باشد، از جمله:
علائم اختلال اضطراب اجتماعی می تواند در طول زمان تغییر کند. اگرچه اجتناب از موقعیتهایی که باعث ایجاد اضطراب میشوند، ممکن است در کوتاهمدت احساس بهتری در شما ایجاد کند؛ اما اگر درمان نشوید، احتمالا اضطراب شما در طولانیمدت ادامه خواهد داشت و شدیدتر نیز خواهد شد.
اگر فکر می کنید اضطراب اجتماعی دارید، به خصوص اگر تأثیر زیادی بر زندگی شما داشته باشد، ایده خوبی است که به روانشناس و یا روانپرشک مراجعه کنید. این یک مشکل رایج است و درمانهایی وجود دارد که میتواند به شما در این زمینه کمک کند.
درخواست کمک میتواند دشوار باشد، اما روانشناسان و یا روانپزشکان میدانند که بسیاری از افراد با اضطراب اجتماعی دست و پنجه نرم میکنند و سعی میکنند به شما در زمینه رهایی از این مشکل کمک نمایند.